Gazetedeki bir haberi okuyunca bu konuda yazmak aklıma geldi. Aslında haberi değil de haberin altındaki yorumu demek daha doğru olur. Haber Borneo adasında anneleri avcılar tarafından vurulan yavru orangutanları alıp, büyütüp vahşi hayatta yaşayabilecek alışkanlıkları kazandırdıktan sonra tekrar vahşi hayata döndüren bir dernekten bahsediyor. Altına çok duyarlı bir arkadaşdan gelen yorum ise aynen şöyle “dünyada onca aç insan varken allah akıl fikir versin bunlara”. Bu bakış açısı bence o bahsedilen aç insanların o halde olmasına neden olan düşüncenin ta kendisidir. Doğaya, hayvanlara, insanlara yardım eden kişi birincisi kendi vicdanı rahat olduğu için, ikincisi de kendisinin yardım etmek için yetişemediği başka canlılara da yardım eden birilerinin olduğunu gördüğü için mutlu olacak ve bu konuyu destekleyecektir. Fakat bu sözü söyleyen akıl fikir sahibi kişimiz (dikkat ediniz yardım edenler akıl fikir sahibi değiller çünkü…) o kadar meşguldür, yapacak o kadar çok şeyi vardır ki aç insanlara yardım edecek vakti ve imkanı olmamaktadır. Fakat bir yandan da bu aç insanlar için üzülmektedir ve hayvanlara yardım edenlere neden öncelikle insanlara yardım etmedikleri için sinirlenmektedir. Bir kişiyi neden ona yardım etmedin de buna yardım ettin diye yargılamak ancak hiç kimseye yardım etmeyen insanların yapabileceği bişeydir. Yargılamak anlamamanın kardeşidir…